ชาลาลาลาล่า

 

เมื่อคืน หลังจากปั่นงานเสร็จ ผมก็หยิบหนังสือมาอ่านนิดหน่อย..

แต่ไอ่นิดหน่อยที่ว่า มันกลายเป็นว่า ผมตามติดเนื้อเรื่องจนวางหนังสือไม่ลง

 

ผมอ่านจนจบ...  รู้ตัวอีกทีก็แปดโมงเช้า..

 

ชื่อหนังสือก็คือชื่อเอนทรี่นั่นเอง...  

A long way gone : เด็กชายนักฆ่า

 

(อ้างอิงรูป http://www.shopcardsandgifts.unicefusa.org)

 

อันนี้ปกฝรั่งนะครับ ปกที่แปลเป็นไทยเป็นอีกแบบ

 

หนังสือเล่มนี้ เขียนโดย อิชมาเอล บีช ซึ่งเรื่องทั้งหมดมาจากชีวิตจริงของเขาเอง

เขารอดชีวิตจากสงครามในประเทศบ้านเกิดของเขา เซียร่า ลีโอน มาได้..

 

ถ้าพูดถึงเด็กวัย 12 ขวบ.. ตัวผมเองยังเล่นวิ่งไล่จับ เล่นซ่อนหา..

ส่วนอิชมาเอล กำลังวิ่งหนี เอาตัวรอดจากห่ากระสุนที่ปลิวว่อนไล่หลัง..

พลัดหลงกับคนในครอบครัว อาศัยอยู่คนเดียวในป่าทึบนานเป็นเดือน...

 

ถ้าพูดถึงวัย 13 ขวบ..ผมเองก็ยังวิ่งไล่จับ เล่นซ่อนหา และเริ่มเล่นเกมบอย

ส่วนอิชมาเอล กำลังถือปืนอาก้า สาดกระสุนฆ่าล้างหมู่บ้าน..

การออกจากฐานไปฆ่าคน เป็นกิจวัตรประจำวัน ไม่ต่างกับการออกไปเตะบอล

ทหารบางคน อายุเพียง 7 - 8 ขวบ ตัวเล็กกว่าความยาวของปืนที่เขาถือด้วยซ้ำ

แถมยังถือปืนแทบไม่ไหว ยามเดินต้องลากปืน ปล่อยให้ปลายกระบอกปืนลากพื้นไป 

 

ถ้าพูดถึงอายุ 14... ผมกำลังเล่น Counter.. สนุกสนานกับการสาดกระสุนในเกม

ส่วนอิชมาเอล กลายเป็นผู้หมวด หัวหน้าทีมลาดตะเวนซึ่งมีทั้งหมด 5 คน

และทหารทุกคน ล้วนอายุไล่เลี่ยกับเขา เขาสาดกระสุนของจริง.. ยิงแม้กระทั่งจรวด RPG

 

ที่อ่านแล้ววางไม่ลง เพราะมันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่นิยาย

ผมต้องอ่านไปลุ้นไป กลัวเหลือเกินว่าเขาจะโดนจับได้ตอนที่เขาหนีศัตรู กลัวว่าเขาจะโดนทรมาน

และอยากรู้ว่าเขารอดมาได้อย่างไร

 

ประเทศของเราโชคดีเหลือเกิน ที่เราไม่มีสงครามที่น่ากลัวขนาดนั้น

ไม่มีการฆ่าล้างหมู่บ้าน แล้วเกณฑ์เด็กผู้ชายไปเป็นทหาร... 

ไม่มีการรังแกอย่างโหดเหี้ยม วิปริต ดั่งปีศาจสิงสู่คนเหล่านั้น

 

หนังสือเล่มนี้ ทั้งสนุก ทั้งหดหู่ ทั้งตื่นเต้น ทั้งเศร้า ปนเปกันไปหมด

 

นี่เป็นหนังสือเล่มหนึ่ง ที่ผมคิดว่าคนไทยควรได้อ่าน...

เพื่อที่เราจะได้ระลึกถึงความโหดร้ายของสงคราม และเราจะได้ไม่ก่อสงครามขึ้นมาซะเองครับ